از سنگرسازانِ بی‌سنگر تا عاشقانِ پایِ لانچر

✍️احمد بایبوردی 
چهل‌وپنج سال گذشت؛
اما بعضی نام‌ها در تاریخ، با گذر زمان کهنه نمی‌شوند.
فقط شکل سنگرشان عوض می‌شود.
روزی مردانی بودند که به آن‌ها می‌گفتند: سنگرسازانِ بی‌سنگر.
آدم‌هایی که خودشان پناهی نداشتند، اما برای دیگران پناه می‌ساختند.
زیر آتش، زیر خمپاره، زیر باران گلوله، با دست‌های خاکی و دل‌های آسمانی، خاکریز می‌زدند تا جان رزمنده‌ای حفظ شود، تا راهی باز بماند، تا وطن زمین نخورد.
اما آن سنگرسازِ بی‌سنگر فقط در میدان جنگ نماند.
بعد از جنگ هم سنگرش را عوض کرد؛
رفت پای مزرعه، پای بذر، پای خاک، پای آب، پای امنیت غذایی این سرزمین.
همان کسی که روزی برای حفظ جان هم‌رزمانش خاکریز می‌ساخت، سال‌ها بعد برای حفظ نان مردمش، برای سفره ایران، برای استقلال غذایی کشورش کار کرد.
و نتیجه‌اش را دیدیم.
در روزهایی که فشار، تحریم، تهدید و جنگ تحمیلی بر این کشور سایه انداخت، سفره مردم خالی از غیرت این مردان نماند.
در روزهای سخت، وقتی دشمن خیال می‌کرد می‌تواند ایران را از درون بشکند، دید که این ملت فقط با موشک و سلاح زنده نمانده؛
با گندم، با خاک، با کشاورز، با پژوهشگر، با همان سنگرسازان بی‌سنگر زنده مانده است.
این امنیت غذایی، حاصل شعار نبود.
حاصل چهل‌وپنج سال کار بی‌ادعا بود.
حاصل دست‌هایی بود که نه اهل نمایش بودند، نه اهل طلبکاری؛
اما وقت خطر، همیشه جلوتر از همه ایستادند.
و امروز، همان روحیه هنوز زنده است.
همان مردی که چهل سال پیش شاید روی مین می‌رفت تا راه برای هم‌رزمانش باز شود، امروز در قامت نسل دیگری، پای لانچر می‌نشیند.
می‌داند خطر نزدیک است.
می‌داند احتمال برگشتن کم است.
می‌داند شاید آخرین مأموریتش باشد.
اما می‌ماند.
چون برای او وطن فقط یک واژه نیست.
وطن، نام مادر است.
نام خاک است.
نام کودکی است که باید در امنیت بخوابد.
نام سفره‌ای است که نباید با تهدید دشمن بلرزد.
نام پرچمی است که نباید پایین بیاید.
از سنگرسازِ بی‌سنگر تا عاشقِ پای لانچر، یک خط روشن ادامه دارد:
خط ایمان، غیرت، فداکاری و بی‌ادعایی.
این‌ها اهل سخنرانی‌های بلند نبودند؛
اما تاریخ با قامت آن‌ها ایستاد.
این‌ها دنبال نام و نشان نبودند؛
اما نامشان در جان مردم ماند.
این‌ها از مرگ نمی‌گریختند؛
چون زندگیِ یک ملت را بزرگ‌تر از جان خود می‌دانستند.
امروز اگر ایران ایستاده است، فقط به خاطر تجهیزات و امکانات نیست؛
به خاطر انسان‌هایی است که در سخت‌ترین لحظه‌ها، جای خالی نمی‌کنند.
یکی پشت خاکریز،
یکی در مزرعه،
یکی در آزمایشگاه،
یکی پای سامانه دفاعی،
یکی پای لانچر.
همه یک معنا دارند:
ایران بی‌صاحب نیست.
درود بر سنگرسازان بی‌سنگر.
درود بر مردان بی‌ادعای امنیت غذایی.
درود بر عاشقان پای لانچر.
درود بر همه آنان که جانشان را سپر کردند تا ایران بماند، مردم بمانند، نان بماند، پرچم بماند.