تجلیل از حاج صمد قاسم‌پور در همایش «زنده‌نامان تبریز»، یادآور الگویی از «مدیر مردمی» و «خادم بی‌واسطه» است؛ چهره‌ای که پس از چهار دهه، همچنان محبوب مانده، مسائل روز را خلاقانه و منتقدانه دنبال می‌کند و شعر آیینی و ملی را مأموریت فرهنگی خود در روزگاری می‌داند که معنا بیش از هر زمان دیگری نیازمند پاسداری است.

در فضای مدیریتی کشور، یکی از چالش‌های پنهان اما تعیین‌کننده، نسبت مدیران با مقام بالادست است؛ نسبتِ «همراهی نهادی» یا «رقابت پنهان». عملکرد دکتر گل‌محمدی در این شاخص، به‌طور معنادار متمایز است.

راز ماندگاری ایران، در ایستادگی مردانی‌ست که دیده نمی‌شوند اما همیشه «هستند».

دشمن امروز به خوبی دریافته است که برای توقف قطار پیشرفت ایران، نیازی به بمباران زیرساخت‌های فیزیکی نیست. کافی است "امید" و "اعتماد" مردم را بمباران کند. در این معادله، نقش نهادهای اطلاعاتی از یک نیروی صرفاً نظامی، به یک نیروی هوشمندِ حافظِ سرمایه اجتماعی ارتقا یافته است.»

انتخاب دکتر معصومه معدن‌کن در زمره «زنده‌نامان»، پیامی روشن دارد؛ تبریز هنوز فرزندان اصیل خود را می‌شناسد. این شهر که همواره مهد ادب و عرفان بوده، امروز به چهره‌ای ادای احترام می‌کند که پیونددهنده‌ی نسل جدید با ریشه‌های هویتی است. دکتر معدن‌کن با آثار جدید خود نشان داده که «پیشکسوت بودن» به معنای توقف نیست؛ بلکه به معنای پختگیِ اندیشه‌ای است که همچنان زاینده و پویاست.

در دل این شهر، انسان‌هایی زیسته‌اند که انتخاب کردند بی‌صدا مفید باشند. نه دنبال تریبون بودند و نه سودای شهرت داشتند. برایشان تبریز یک «موقعیت» نبود؛ خانه بود. همین نگاه، از آن‌ها «زنده‌نامان» ساخت؛ آدم‌هایی که هنوز نفس می‌کشند، اما اثرشان از خیلی نام‌ها ماندگارتر است.

تبریزکهن- اعظم نعیمی: این سرزمین را اگر بخواهی درست بشناسی، باید به شیوه ایستادنش نگاه کنی؛ نه فقط به شعارهایش، بلکه به رفتارش در بزنگاه‌ها. ایران، با مردمش صبور است. وقتی فشارها سنگین می‌شود، وقتی زندگی سخت‌تر از همیشه نفس می‌کشد، این ملت با تکیه بر همراهی، تاب می‌آورد. در کوچه‌ها و خیابان‌ها، در روزهای […]

تبریزکهن- وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران، نهادی است که ریشه در بطن انقلاب دارد و مأموریت آن، تأمین امنیت پایدار در پیچیده‌ترین عرصه‌های ژئوپلیتیک منطقه و جهان است.

مراسم معرفی کشاورزان نمونه کشور، فراتر از یک آیین نمادین، به صحنه‌ای برای بازخوانی نقش نهادهای کلیدی در گذار کشاورزی ایران از الگوهای سنتی به حکمرانی مبتنی بر دانش تبدیل شد. در این میان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (تات) به‌عنوان بازوی علمی و دانشی بخش کشاورزی، نقشی محوری و بعضاً تعیین‌کننده در تحقق اهداف کلان امنیت غذایی، بهره‌وری پایدار و تاب‌آوری در برابر چالش‌های اقلیمی ایفا می‌کند.

وقفه طولانی در جذب هیأت علمی برای نهادهای پژوهشی، چیزی فراتر از یک خلأ اداری است؛ این وضعیت به‌تدریج شریان دانشی آن نهاد را تضعیف می‌کند. در مورد ","سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی","این مسئله اهمیتی دوچندان دارد، زیرا خروجی این سازمان مستقیماً بر تولید، بهره‌وری و پایداری کشاورزی و در نهایت امنیت غذایی کشور اثر می‌گذارد.